XGN

Al met al is Microsoft Flight Simulator een totaalpakket voor vliegsimulatie. De inzet van artificial intelligence om de wereld te genereren geeft echt het gevoel dat nextgen games eindelijk zijn gearriveerd. Je moet een aardig krachtige pc hebben om MSFS te kunnen draaien, maar dat valt in het niet bij de schoonheid en het realisme wat Asobo en Microsoft op je beeldscherm hebben weten te toveren.

Gezien er qua vechtsportgames niet echt concurrentie en dus direct vergelijkingsmateriaal is, heeft EA het wat makkelijk. De licentie om UFC-games te maken is na dit deel verlopen, maar wie weet komen daar gewoon weer wat extra jaren bij op met een tweede deal. Het is te hopen dat de ontwikkelaar serieus en met liefde aan deze serie werkt als dat zo is, want de overheersende indruk die je krijgt van UFC 4 is dat er simpelweg meer mogelijk is.

De game draait daarbij om de strijd van rock, maar er is qua muziek in verhouding te weinig rock te horen al is de soundtrack echt heel tof. De game laat dus niet alle akkoorden lekker overkomen. Toch weet de titel flink te rocken van het begin tot het eind.

De Character Pack is minder dan wat het in eerste instantie belooft. Om het in het beste licht te zetten moet je het eigenlijk op een andere manier bekijken. Daarom denken we ook niet dat we deze uitbreiding op Cadence of Hyrule zoals het nu is aan kunnen raden. Wel is Freddy écht heel gaaf om te spelen en zullen sommigen de extreme uitdaging van Aria wel kunnen waarderen. Maar wij zouden de seizoenspas zoals die nu is nog even laten liggen. Hopelijk zullen de andere twee uitbreidingen toch wat meer plezier brengen!

Skully is gelukkig geen game die je tot op het bot frustreert, maar hij zal je regelmatig tandenknarsend achterlaten. Dit komt negen van de tien keer omdat je weer eens sterft door een missprong, maar oneerlijk wordt de game hierin nooit op een enkel moment na. Er zijn namelijk momenten dat camera niet mee werkt. De puzzels in de game zijn daarentegen erg leuk van opzet en er is genoeg afwisseling te vinden.

Het zijn juist de unieke elementen van de shmups in deze collectie die ze zo tof maken. Elke game biedt een tof element dat op de Switch goed tot zijn recht komt en je laten terugkomen voor meer. Daarbij zien de games er tof uit, al mist er bij een de remaster-factor en hadden er best nog twee andere shmups uit de studio bij gemogen. Ondanks wat kogelgaten, schiet deze collectie zich naar het hart van iedereen die van flinke actie houdt.

Je krijgt echt het gevoel vijanden aan je katana te rijgen en door het hoge gras te sluipen. Naast ontzettend toffe gevechten, vergaap je je regelmatig aan de omgevingen én leer je ook nog eens een ding of twee over de gebeurtenissen uit die periode. Ja, we mogen weer leuke dingen doen in de buitenlucht, maar geloof ons: voor deze game wil je maar al te graag binnen blijven!

Uiteindelijk is Paper Mario The Origami King wel leuk om een keertje te spelen, maar door de jaren heen heeft Nintendo veel betere kwaliteit laten zien. Het is een beetje jammer dat Nintendo het op veilig heeft gespeeld, wetende dat mensen het toch wel op de looks en titel 'Mario' kopen.

In de buggy staat die wij gespeeld hebben kunnen we Mechanicus helaas echt niet aanbevelen. Daarvoor gaat er gewoon te veel mis. Mocht de ontwikkelaar de diverse bugs nog weg weten te spelen dan blijft een prima game over, waarbij het aan te raden is om op een hogere moeilijkheidsgraad te spelen. Dat is waar Mechanicus echt de gameplay van het bordspel weet te benaderen en je het gevoel krijgt dat elke stap telt.

Keaton doet zijn best om Iron Man te redden met een goede performance die je in combinatie met de gameplay daadwerkelijk doen aanvoelen alsof je Iron Man bent. Het vliegen en vechten als de rood-gouden held voelt fantastisch en is zeker aan te raden. Het is dan ook bijzonder jammer dat de gameplay zo slecht tot zijn recht komt in de verschillende levels.