XGN

Empire of Sin geplaagd door bugs en balancing issues die de game bij vlagen onspeelbaar maken. Er zijn veel patches nodig om dit op te lossen en dichter bij het ware potentieel van de game te komen. Mochten Romero Games en Paradox dit potentieel ook zien, dan is een tweede deel misschien niet zo'n gek idee voor een herkansing.

Ondanks de hoge leeftijd van World of Warcraft is dat bijna nergens aan te zien met Shadowlands. De nieuwe gebieden zien er prachtig uit, de Covenants en de Legendary Gear zorgen voor veel keuzevrijheid en interessante opties en Torghast zorgt voor een compleet nieuwe uitdaging in World of Warcraft.

Beyond Light had een ware revolutie kunnen zijn voor Destiny 2. Sinds Bungie de rechten heeft teruggekocht van Activision was er heel veel potentie om Destiny 2 het meesterwerk te maken wat het altijd al heeft moeten zijn. Het is dan ook teleurstellend om te zien dat die potentie er nog steeds is, maar er niet veel van waargemaakt wordt.

In het verhaal van Godfall zit niet veel diepte, waardoor je sneller op het spel uitgekeken raakt. Godfall wordt uiteindelijk een herhaling van zetten, met eentonige combat en teleurstellende loot. Het idee van de looter-slasher heeft zeker wel progressie, maar is nog lang niet waar het zou moeten zijn.

Voor de mensen die nu een PS5 hebben en deze game nog niet gespeeld hebben op PS4 is Spider-Man Remastered ook absoluut de moeite waard, maar dan loop je al gauw tegen het prijskaartje van de Ultimate Edition van Spider-Man: Miles Morales aan. Met alle versnelde laadtijden en de grafische upgrades is de game eigenlijk al een must-have op de PS5 en dus is het best jammer dat de titel niet los beschikbaar is.

Men heeft diverse patches in de planning, maar die waren nog niet af voor de release-datum. Helaas waren deze patches ook niet beschikbaar ten tijden van deze review en zijn daarom niet meegenomen in het eindoordeel. We betwijfelen of het patchen van de technische mankementen de totale staat van deze game kan redden. Voorlopig blijft ons oordeel daarom onverminderd staan.

Van de gameplay krijg je simpelweg niet genoeg. Tenminste, zodra je de instellingen zelf goed bij elkaar gepuzzeld hebt. Eenmaal goed afgestemd is de gameplay, zowel alleen als in multiplayer, verslavend. Dat komt door de grootste kracht van de serie ligt: de uitgebreide, fantastische muziekcollectie.

Zelfs het constante sterven is geen probleem gezien de gameplay met 60 fps je als het ware in trance brengt en uitdaagt om het opnieuw te proberen. Wanneer het uiteindelijk wel lukt om een baas op epische wijze te verslaan, voel je je onoverwinnelijk en voldaan. Tel daarbij een tof verhaal op met mythologie die op briljante wijze in de mysterieuze wereld zit verweven en je hebt misschien wel een van de beste game van het jaar in handen.

De samenvoeging van Breath of the Wild’s mechanics met de Warriors gameplay is een goed huwelijk, maar niet zonder slag of stoot. Deze Breath of the Wild-achtige adrenalinekick bevat uitdagende gameplay, maar behaalt helaas niet hogere potentie door frustrerende besturing en de moeilijke framerate.

Black Ops Cold War is in wezen een prima toevoeging aan de franchise. De singleplayer probeert veel te vernieuwen en stopt je ondertussen in een bekende setting. Helaas blijft dit het kortste deel van de game. De multiplayer is prima en blinkt vooral uit in de gunplay, maar Black Ops Cold War zombies is toch echt de kers op de Albert Heijn-taart.