XGN

Met Returnal heeft Housemarque een gewaagde nieuwe stap gezet in een enorm toffe richting. Wie de arcadegameplay van de studio tof vindt, kan dan ook met plezier aanschuiven gezien Returnal deze als het ware vertaalt naar een prachtige 3D-wereld en dat ook nog eens onwijs goed doet. Atropos is het ontdekken meer dan waard en doet je terugdenken aan de toffe ruimteverhalen van Aliens en Metroid Prime.

Hier en daar zijn wel wat minpuntjes, zoals het trage vertellen van het verhaal, onnodige gevechten en overspoelende zijmissies, maar als je hier doorheen komt, is NieR: Replicant een geweldige game!

De eerste deadly sin voor Hitman 3 is een leuke toevoeging, maar voelt toch hebberig aan: escalations zijn niets nieuws. Dat gezegd hebbende is het duidelijk dat IO Interactive een beduidend betere uitdaging weet neer te zetten dan menig Community Escalation Contract, wat ook wel verwacht mag worden. Nu valt alleen te hopen dat de studio net zoveel moeite stopt in de andere zes zonden en hebberigheid niet de hoofdgedachte blijft.

Square Enix heeft met Balan Wonderworld een game neergezet waar de schattigheid vanaf druipt, ook los van de Tims. Maar door de opzet en het vele gedwongen herspelen van de levels voelt de game toch als een soort tussendoortje aan in afwachting van de grote games. De multiplayer voelt daarbij niet lekker aan en sommige pakjes zijn behoorlijk dubbel wat betreft hun krachten.

Outriders is een lekker hoofdgerecht dat hier en daar echt wat extra smaak kan gebruiken. Zo kan de gameplay wat bijgeschaafd worden en is het verhaal allesbehalve interessant. Gelukkig blijft het lekker knallen, samen met je vrienden. De kogels, krachten en het bloed vliegen je om de oren wat toch echt wel genieten is.

Murder on Eridanos is een warme afsluiting van een leuke game. Het gaf een leuke draai aan een RPG-Shooter die, eerlijk gezegd, zijn speelduur wel geleefd heeft. Detective spelen is leuk, zo blijkt maar weer. Helaas deden de makers niets om de onderhand saaie gameplay te verbeteren, waardoor we het zoveel mogelijk vermeden. Maar het verhaal was leuk en het einde gaf ons toch nog even een warm gevoel.

De game is familievriendelijk, vrolijk en heeft humor. De game is prima afgewerkt en biedt uren en uren speelplezier. De Switch versie kan moeiteloos de vergelijking met de eerdere versies op PC en consoles doorstaan, mede doordat de game cartoony graphics gebruikt. Groot gemis is de lokale co-op in split-screen.

Uiteindelijk verdient It Takes Two enorm veel applaus. Waar voorgangers Brothers: A Tale of Two Sons en A Way Out goed waren, is het de derde game van Hazelight die de kroon spant. It Takes Two is verbazingwekkend goed door een grappig en lieflijk verhaal naar een hoger niveau te tillen met constant afwisselende en vooral ook leuke gameplay.

Al met al zijn we erg enthousiast over Monster Hunter Rise. Het is misschien niet voor iedereen, maar gamers die houden van een beetje uitdaging zullen zich uitstekend kunnen vinden in deze game. Het heeft karakter en pit. De meeste nieuwe mechanieken werken erg goed.

Zo hinkt One World een beetje op twee gedachten: het boerenbedrijf is eigenlijk net niet gevarieerd genoeg, terwijl het exploreren en de bijbehorende verhaallijn te vaak onderbroken wordt om te blijven boeien. De opblaasbare boerderij is een uitstekende toevoeging, en met een wat interessanter uitgewerkte open wereld was dit echt een schot in de roos geweest. Nu blijft het toch wat in de middenmoot hangen. Toch zien we zeker wel brood in de gekozen richting en hopen dat Natsume dit verder uitwerkt in een volgende editie. Voor nu is het oordeel: Redelijk, maar niet meer dan dat.