XGN

Evil West heeft uiteindelijk namelijk best zijn charme. Het is een game die diverse genres met elkaar mixt en dat is zeker niet verkeerd. Ook zijn diverse bazen echt wel leuk om samen te verslaan. Dus vervelend is Evil West allerminst, maar een echte hoogvlieger kun je de game ook niet noemen. Heel cliché: leuk voor de budgetbak.

Charon’s Staircase was potentieel een oprecht enge game geweest als veel van de aanwezige elementen beter uitgewerkt waren. Nu mist de game de echte schrikmomenten en is er grafisch te weinig aandacht geweest voor de puntjes op de i. Datzelfde geldt voor de puzzels die je tegenkomt en de besturing. De game voelt simpelweg niet af aan en dan is 40 euro echt te veel geld om neer te leggen.

The Devil in Me is een passend slot van het eerste seizoen van deze anthology. Met een sterk, geloofwaardig verhaal, minder QTEs en een uitgebreider verhaal waarin ook tijd is voor het uitbouwen van de onderlinge relaties, is The Devil in Me het sterkste deel in de serie tot nu toe. Supermassive bewijst dat het goed is in het vertellen van een spannend verhaal en steeds beter wordt in de manier waarop.

Eigenlijk zijn Scarlet & Violet evoluties op de bekende Pokémon-formule. Dat valt niet alleen toe te juichen, maar het gros van de aanpassingen zijn ook daadwerkelijk de juiste. Het is alleen jammer dat Game Freak de games in deze staat uitbrengt, want een half jaar uitstel om de games met een stabiele framerate uit te brengen was geen slecht idee geweest.

Eigenlijk zijn Scarlet & Violet evoluties op de bekende Pokémon-formule. Dat valt niet alleen toe te juichen, maar het gros van de aanpassingen zijn ook daadwerkelijk de juiste. Het is alleen jammer dat Game Freak de games in deze staat uitbrengt, want een half jaar uitstel om de games met een stabiele framerate uit te brengen was geen slecht idee geweest.

Pentiment is wat ons betreft prima geslaagd in wat het probeert neer te zetten. De game is niet voor iedereen weggelegd, de game is weinig actievol. Maar wie van een mooie, sfeervolle game gesitueerd in een zeer interessante tijd in onze historie houdt, zit hier zeker goed.

Mount & Blade 2: Bannerlord moet het niet hebben zijn grafische kracht of van zijn verhaal, beide lopen nogal achter de feiten aan of zijn vrijwel afwezig. Mount & Blade moet het hebben van zijn totale keuzevrijheid in doen en laten, in een wereld die ook zonder de speler gewoon zijn eigen gang gaat. Hoe je het spel ook speelt en welke keuzes je ook maakt, dit is een game die elke keer weer anders voor de dag komt.

Het spel is niet slecht, maar ontstijgt de middelmaat niet. Eigenlijk mist het meteen al een scène bij aanvang waarbij je op het puntje van je stoel gaat zitten. Het eindresultaat is als een beekje dat te veel kabbelt. We hadden eigenlijk een dikke frisse wind nodig!

Het nieuwe deel is groter, bruter, emotioneler en vooral ook beter dan haar voorganger dankzij een prachtig verhaal dat de Noorse saga op grandioze wijze afsluit. God of War Ragnarok heeft juist geen revolutie nodig om spelers te verrassen. Bouwen op de ijzersterke basis die in 2018 werd afgeleverd is overduidelijk de juiste keuze.

De game doet iets origineels met herkenbare elementen uit andere games en media en mengt dat met een horrorgenre om van te smullen. The Chant houdt zorgt er op alle vlakken voor dat je met een bezwete rug en vol spanning het eiland verkent. Het is een weekendje weg om nooit te vergeten!