XGN

Het is duidelijk dat Indie-ontwikkelaar Mi'pu'mi Games niet de middelen heeft om een groot verhaal uit de kast te trekken, toch is het haar geslaagd om duidelijk te maken hoeveel passie in dit project zit. Dit zorgt voor een spel waarin zelfs de kleine dingen die niks met elkaar te maken lijken te hebben, uiteindelijk toch logisch met elkaar in verband staan.

De diverse nieuwe wapens maken gelukkig een hoop goed en geven je een goede reden om al dat gespuis op Mars er eens goed van langs te geven. Wil je even genieten van een kort tussendoortje voor je weer verder gaat met een gloednieuwe titel? Dan is Lost of Mars zeker een bezoekje waard. Al is het maar om samen met een vriend te genieten van Hurk en zijn doldwaze capriolen.

Inside is een grote lugubere ontdekkingstocht waarbij je telkens met spanning toekijkt hoe je personage elke keer weer een bijna-dood-ervaring meemaakt. Inside sleurt je door een heleboel sfeervolle scènes heen waarbij je telkens het gevoel hebt dat het niet spannender kan worden. Toch gebeurt het en je zit met regelmaat op het puntje van je stoel omdat je wilt weten waarom je al die dodelijke ervaringen mee moet maken.

Of het nu gaat om het verhaal, de personages, de gameplay of de graphics, alles voelt middelmatig en ongeïnspireerd aan. Wellicht dachten de ontwikkelaars "liever goed gejat dan slecht bedacht", maar in dit geval is The Lost Child vooral slecht gejat. Hetzelfde geld en de tijd die het je kost om de game te spelen, kun je beter in een andere titel stoppen.

De grind tussen de hoofdstukken door had erg vervelend kunnen zijn, maar de diepgaande gevechten zullen je hiervan redden. Je verveelt je tijdens de gevechten geen seconde en dankzij de prachtige pixelart en oorstrelende muziek die op elk moment perfect ondersteunt, is deze game het spelen meer dan waard.

Het spel is dan wel kort, maar het vermaakt je elke minuut opnieuw doordat het tempo hoog ligt. Dit maakt Limbo een toffe indie game die je zeker eens moet proberen op één van de vele platforms waar het ooit op is verschenen. Dit hoeft niet de Switch-versie te zijn, tenzij je natuurlijk van draagbaarheid houdt. En mocht je de game echt tof vinden, de spirituele vervolger Inside verscheen onlangs ook op de Switch.

Waar Nintendo dit jaar en vorig jaar al een stapel andere games vanuit de Wii U oppoetste, is dat bij Captain Toad Treasure Tracker wellicht nog het meest terecht. De game uit 2015 ziet er op de Switch geweldig uit en weet nog steeds jong en oud te boeien tot het eind. En waar we in de review van de Wii U versie kritisch waren dat de game zo kort was, heeft Nintendo er nu even een berg levels aan geplakt!

Maar uiteindelijk speel je toch wel. Wie kan namelijk dit spel niet spelen zonder langzaam te voelen dat hij wegsmelt van die pure schattigheid die die maffe paddestoelen je bieden. Zelfs nu de charmes er op de 3DS toch wat minder afspatten dan op de Wii U en Switch, blijft het gaaf om te zien dat de paddestoelen Toad en Toadette meer in hun mars hebben dan er maar wat bij te hangen in Mario Party of één van de sportspellen.

Super Bomberman R weet op de PlayStation 4 spelers een leuke ervaring te bieden met een multiplayer die je uren plezier bezorgt. Met een scala aan personages is er genoeg variatie om ieder wat wils te geven al is het een flinke klus om iedereen vrij te spelen dankzij de slechte in-game economie. Gelukkig is de gameplay als vanouds sterk door de snelheid in het spel.

Om dat te bereiken zijn er natuurlijk wel technische offers gebracht en die merk je ook zeker tijdens het spelen. Wolfenstein 2 op de Switch is daardoor zeker niet de beste versie van de titel. Maar het werk dat Panic Button heeft geleverd met deze port blijft een klein wonder. Het feit dat je zo’n grote game nu ook onderweg kunt beleven, is natuurlijk iets wat alleen maar toegejuicht moet worden.