XGN

Toch is het de campagne die de meeste lof verdient, want deze straalt van alle kanten door de nieuwe richting die ingeslagen wordt. De focus op Kait pakt fantastisch uit en The Coalition heeft het lef om gewaagde keuzes te maken die ons nu al doen uitkijken naar een zesde deel. Hopelijk weet de ontwikkelaar dan wel de open wereld elementen iets beter uit te werken, want die vereisen in tegenstelling tot de heerlijk gevechten nog wat werk.

Gearbox heeft met Borderlands 2 de lat hoog gelegd, wat nog eens lastiger wordt om te overtreffen door de liefde die de fans dragen voor de game. Gelukkig heeft de ontwikkelaar aan alle verwachtingen voldaan en een geweldige opvolger afgeleverd, die op vrijwel elk vlak is verbeterd ten opzichte van haar sterke voorganger.

World of Warcraft Classic gooit je terug in het verleden. Uiteraard zijn de originele servers perfect voor de spelers die destijds hebben genoten van het origineel en opnieuw alles willen beleven. Maar ook voor nieuwe fans kan het een heerlijke ervaring zijn, door de levende community, hoge moeilijkheidsgraad, constante oorlog tussen de twee facties en de enorme wereld.

Oninaki laat veel vallen op het gebied van gameplay en verhaal, maar geeft daarvoor wel weer een fijne afwisseling in speelstijlen en prachtige muziek die je keer op keer zult willen beluisteren. Deze titel is wel degelijk de moeite waard voor sommige Tokyo RPG Factory-fans, maar er zijn gewoonweg te veel minpunten om volledig te kunnen genieten van iets wat in zijn kern zo mooi kon zijn.

Damsel is door dat alles een game geworden die het oude gevoel van een arcadeshooter heeft en uitstraalt; een strakke controle met een flinke dosis snelheid. De verschillende missies zijn uitdagend en houden het fris, maar door steeds dezelfde levels te recyclen word je al snel uit de flow gehaald. In combinatie met enkele rare pieken in de moeilijkheidsgraad is dat zonde voor een verder leuke titel.

Het experimenteren en het leren van nieuwe mogelijkheden belichaamt perfect de evolutie die onze voorouders hebben doorstaan en als speler krijg je veel keuzes om te bepalen welke richting je opgaat met de soort. De locaties zijn bovendien prachtig en het slingeren door de bomen als aap wordt nooit saai. We kunnen de game niet aanraden voor iedereen door de minpunten, maar als je op zoek bent naar een speciale ervaring in het game-aanbod, dan ben je bij Ancestors aan het juiste adres.

Al met al kunnen we wel stellen dat Catherine: Full Body een interactieve anime is die je (mits je doorspeelt) in twee dagen uit kunt spelen. Gelukkig biedt de game meer dan genoeg mogelijkheden om het verhaal opnieuw te ervaren voor andere uitkomsten en is het element van de geremixte puzzels een goede toevoeging om de ervaring fris te houden.De puzzels zijn nog net zo moeilijk als in het origineel en ook is het verhaal nog steeds om van te smullen. Je moet alleen wel van lange cutscenes houden en dat is helaas niet voor iedereen weggelegd.

Supermassive Games heeft met Man of Medan een filmische ervaring neergezet die van het verhalende spel reikt tot het bevatten van de vele extra’s. De game is in grote lijnen vergelijkbaar met Until Dawn, maar kent één groot verschil: je hoeft niet alleen te spelen, maar mag dat offline of online met vrienden doen. Dit werkt redelijk goed, al is de sfeer dan ineens wel wat minder eng.

Astral Chain is net zo snoeihard als elke andere parel van PlatinumGames, maar met een iets lager tempo zodat het spel ook opgepakt kan worden door minder ervaren gamers. Voor PlatinumGames fans is dit een must have, maar ook als je nog nooit een PlatinumGames spel hebt aangeraakt zal je Astral Chain met bezwete handen en een grote glimlach spelen.

Je wil vanaf de eerste seconde vermaakt worden en door iets gepakt of geraakt worden. Dat doet Control niet. Het is niet zo goed als eerdere titels uit de stal van Remedy en dat is pijnlijk. Control is niet meer dan een avontuur waarin je aliens afknalt in een tergend uitziende wereld. Het verhaal is interessant, maar zeker niet één dat je van het puntje van je stoel zal afblazen. Rond het einde wordt het verhaal zelfs steeds vreemder en onlogischer en ben je eigenlijk na de aftiteling gewoon blij dat het er allemaal op zit.