XGN

Met een ding mag Spike erg trots zijn: Dragon Ball Z For Kinect werkt. Je bewegingen worden vrijwel altijd goed geregistreerd, zolang je maar enigszins je rust bewaard. Ben je te snel dan worden er foutjes gemaakt. Waar het in deze game fout gaat, is het aanbod.

Het mag eigenlijk wel verdomd duidelijk zijn: XCOM: Enemy Unknown maakt een bijzonder goede indruk als strategiegame en het zou niet eens heel erg raar zijn als dit ook gelijk het beste strategiespel van dit jaar wordt. Misschien is die XGN Game Award al binnen. Maar goed, XCOM: Enemy Unknown komt over als een heel sterke en ontzettend zekere game, en ook na tien uur spelen ben je nog lang niet uitgespeeld.

De game biedt een intelligente en enerverende game-ervaring die het tot één van de beste, zoniet de beste game van het jaar maakt. Het fenomenale Dunwall imponeert net zo als onderwaterstad Rapture omdat het als een ware speeltuin voor creatievelingen oogt. Dishonored haalt het beste van de al genoemde franchises naar boven en voegt daar nog een aantal frisse ingrediënten aan toe. De torenhoge verwachtingen zijn waargemaakt.

Tel daar de nieuwe kerkers, modi, battlegrounds en het Pet Battle System bij op en de dagen worden maanden. Blizzard laat ook wat steekjes vallen, door de introductie van het nieuwe talentensysteem en het gemis van de vrije queststructuur uit de vorige delen. Als we dan alles bij elkaar optellen kunnen we niet anders stellen dat de mist nog niet helemaal opgetrokken is en er nog een lichte nevel over Pandaria verspreid is. Laten we hopen dat Blizzard dat nog kan wegwerken.

De nieuwe modi zijn een prima toevoeging en de game puilt inmiddels uit van de vele modi. Iets wat dan ook zeker op het lijstje van verbeteringen zou kunnen komen te staan, is het aanpassen van het inmiddels toch wel achterhaalde menu. Gamers die opzoek zijn naar een goed potje ijshockey, en veel meer dan dat, hoeven niet verder te kijken, want op dit moment zul je niets beters vinden dan NHL 13.

Het is een 'ja en nee’tje' bij Resident Evil 6. Het weet ongelofelijk veel indruk te maken met de coöp modus, de grote hoeveelheid content en het indrukwekkende verhaal, maar weet ook weer een beetje teleur te stellen qua originaliteit en gameplay. Dat is jammer.

Ondanks de teleurstellende moeilijkheidsgraad hebben we veel plezier beleefd aan One Piece: Pirate Warriors. Soms heb je immers geen behoefte aan ongelofelijk uitdagende, moeilijke gameplay. Soms staat je hoofd niet naar diepe verhalen en gecompliceerde dialogen. Soms wil je gewoon ontspannend buttonbashen met een grote glimlach op je smoel. En dat is precies wat One Piece: Pirate Warriors doet. Dat het een prima instappunt vormt voor de serie, is natuurlijk mooi meegenomen.

En dan kom je tot de schokkende conclusie dat je misschien beter je nostalgische herinneringen kan koesteren. Worms is niet meer wat het geweest is en dat is een gigantisch minpunt. Gelukkig is er wel één maar, want hoe je het ook wendt of keert: met elkaar op de bank knallen blijft lachen, gieren en brullen alleen wel in mindere mate.

De gameplay is simpel gehouden waardoor je met gemak een paar uur doorspeelt. Aan de andere kant is deze simpelheid ook een reden waardoor je niet echt in de game wordt getrokken. De game blijft oppervlakkig en dat is jammer. Had Sony voor een goede afwerking gezorgd dan was er zeker nog hoop dat Tokyo Jungle goed zou scoren, maar nu blijft de game helaas toch in de middenmoot hangen.

Net als het racen is ook aan het visuele aspect niet gemort. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat F1 2012 een stukje lelijker lijkt geworden dan het vorige deel. Waar de omgevingen en weerseffecten in 2011 nog redelijk voor de dag kwamen, kun je ze in dit deel gewoon als ‘lelijk’ bestempelen. We weten niet waar het vandaan komt, maar hetgeen we op de PS3-versie zagen waren korrelige en onverzorgde visuals die we niet van een Codemasters-game gewend zijn.