XGN

Leuke gimmick is dat je de Vita als als x-Ray machine kunt gebruiken om verborgen schatten te zoeken. Kijk je echter streng naar de gameplay, dan moet je concluderen dat Sanzaru met de minste Sly Cooper-game op de proppen is gekomen. De meesterdief raast zonder moeite door de game, met een verhaal dat lang niet zo memorabel is als in de vorige delen. Dat de platformer afwisselend is, is dan niet meer zo belangrijk.

LEGO City is een onvergetelijke stad waar je je tientallen uren in kunt verliezen. Als je nog een reden nodig had om een Wii U aan te schaffen, dan is LEGO City Undercover een van de grootste redenen die je je kunt wensen.

Al met al blijkt Trials Evolution: Gold Edition een ware aanwinst te zijn voor de PC. De verslavende factor is weer groots aanwezig en met zowel het eerste als het tweede deel staan je weer voor tientallen uren aan speelplezier te wachten. Maar als we kijken naar de console-versie dan moet gezegd worden dat het niet de meest ideale port is geworden.

Op het oog is er weinig te zeggen van Code of Princess. De game ziet er netjes uit en lijkt een heleboel actie te bieden, wat ook absoluut zo is. De game kent alleen totaal geen diepgang in de verhaallijn en wordt al snel repetitief. Daarnaast kan de instabiele framerate af en toe wel storend zijn.

De balans tussen doodgaan en beloning is echter flink verstoord, waardoor de game maar zelden écht leuk is om te spelen. Deze spin is weliswaar niet eng, maar je kunt er maar beter ver vandaan blijven.

De game kampt met te veel (kleine) problemen om andere titels voor te blijven. Bovendien is 60 euro voor een game die enkel een singleplayer en co-op aanbiedt wel wat schaars. Mocht The Devil's Cartel een keer in de budgetbak liggen, neem het dan mee. Het is een prima tussendoortje als je alle grote titels al gespeeld hebt. En als je je karakter kunt pimpen met een gaaf masker, zoiets als een felgekleurde smiley, dan moet je toch wel grinniken. De game schiet zich dan ook regelrecht de budgetbak in, en blijft daar helaas steken.

Luigi is in deze nieuwe game een echte held, maar blijft het broertje van. Aan de grootsheid van dat game icoon kan niemand tippen. Dat is ook niet erg, want de blauwgroen-geklede loodgieter ligt het spokenjagen goed. Voor een puzzel oplossen, loopt dit huiverige personage ook niet weg. Nintendo voegt daarmee een nieuwe topper aan zijn handheld toe. Luigi heeft de stofzuiger goed door het eerste deel heen gehaald en een goed tweede deel neergezet.

De manier waarop het verhaal in BioShock Infinite wordt verteld is in ieder geval beter dan in het origineel. Het verrassingselement dat de eerste BioShock had is niet meer te herhalen en vooral in dat opzicht is Infinite dus de betere game. Het is een ervaring die iedere gamer meegemaakt moet hebben en aan het einde zul je net als ons met open mond naar je beeldscherm zitten staren, onder de indruk van dit meesterwerk van Irrational Games.

Sniper: Ghost Warrior 2 had een geweldige snipergame kunnen zijn. Het perfecte bewijs dat een vervolg alle fouten uit het origineel goed kan maken. Maar het wil nergens écht lekker uit de verf komen. Zo teleurstellend, want er zijn te weinig écht memorabele snipergames op de markt te verkrijgen.

Gears of War: Judgment is misschien op bepaalde gebieden niet zo episch als het vorige deel, maar het feit dat de oorlog net begonnen is speelt hier parten. People Can Fly heeft het verhaal dan ook misschien niet naar nieuwe hoogten getild, maar heeft ook zeker niet ingeleverd op kwaliteit. Zo zie je dat er aandacht geschonken is om een levende omgeving te maken met veel kleur en detail. Ook de nieuwe wapens hebben de nodige aandacht gehad en verstoren de balans niet.