XGN

De tweede uitbreiding van Paradox Interactive voelt minder groot aan. Hoewel de handelsmechanieken in de game worden versterkt en verbeterd en er leuke nieuwe content in de game zit, is er niet echt één feature die uit de DLC springt. Wealth of Nations voelt daardoor minder aan als een uitbreidingspakket, maar meer als een heel goede patch. Eentje die de tien euro dat het kost meer dan waard is, dat dan weer wel.

Ace Combat Infinity is een prima (en gratis!) game, die helaas nog teveel haken en ogen heeft. Vooral het gebrek aan modi is schrijnend, waardoor het verzamelen van credits veel eerder dan nodig als grinden aanvoelt. Verder dreigt de qua gameplay uitstekende game te vervallen in het grind-of-koop principe dat veel F2P-spllen plaagt. Hopelijk verbetert Project Aces dit door meer modi toe te voegen en soepeler met de credits om te gaan, zodat spelers meer plezier beleven en zich minder bezwaard voelen om af en toe voor brandstof te betalen.

Extinction is ook uitgebreid met een kwalitatief goed in elkaar stekende episode. De modus kent een heleboel variatie door de episodes heen en het is mooi om te zien dat Infinity Ward die trend met Awakening doorzet. Voor de Ghosts spelers onder ons die de game nog regelmatig spelen, is Invasion een dikke aanrader. Doe je dat niet, dan ben je zonder de DLC ook prima af.

Mocht je eens zin hebben in een wat kleinere titel vol chaotiosch vermaak zit je met Scram Kitty and his Buddy on Rails goed. Het is geen Super Mario, het is geen Call of Duty. Wat is het wel? Een superleuk spelletje voor een klein prijsje (9,99 euro) met zeer veel uitdagende level en een mooi grafisch stijltje, waar je uren om kunt vloeken om er vervolgens over op te scheppen.

De gameplay werkt, de speelvelden bieden veel variatie en de tech-tree geeft erg veel voldoening. Buitenaards goed is de game misschien niet, maar het spel verdient het zeker niet om uitgeroeid te worden.

Link trekt er weer eens op uit om een avontuur te beleven van epische proporties. Hyrule ligt aan je voeten en niets houdt je tegen. Het is een queeste die we al kennen, maar na tien jaar is het geen probleem om alles nog een keer te beleven. Een The Legend of Zelda game stelt bijna nooit teleur en op The Minish Cap is ook weinig aan te merken. Een absolute must voor iedereen die zijn digitale bibliotheek uit wil breiden.

Hetzelfde met de besturing; het is simpel gehouden voor het gemak, maar de lompe bewegingen en trage input zorgen ervoor dat het personage onnodig vaak dood gaat. Als je een mooie puzzel-platformer wilt spelen, start dan maar weer Limbo op.

Tomodachi Life is een game die zeker in het begin aardig overkomt. Alleen doordat de personages maar tot op zekere hoogte interactief zijn en je eigenlijk alleen maar bezig bent om ze tevreden te houden, kun je je afvragen hoe leuk het blijft.

Zo verslavend als het in RPG's is om loot te verzamelen, zo verslavend is het om in deze game continu aanwijzingen te vinden. Het verhaal is interessant en bovendien oogt de game op de PlayStation 4 netjes. Murdered: Soul Suspect is een hele ander game dan je op voorhand zou verwachten, maar wel een die zeer de moeite waard is tussen al die andere titels in je collectie.

Wat dat betreft valt Picross e4 toch een beetje tegen. De Micross-puzzels zijn er ten eerste wat weinig, maar kosten ook veel langer om voldoening uit te halen. Of elke puzzelgamer daar zin in heeft, dat is maar de vraag. Juist omdat de moeilijkheidsgraad ook aardig wordt opgeschroefd, is het voor te stellen dat veel gamers die Micross-puzzels dan links laten liggen.