IGN

Cadence of Hyrule: Crypt of the Necrodancer Featuring The Legend of Zelda takes inspiration from a popular indie game to create a fun little detour on the path of Nintendo’s beloved adventure franchise. Its rhythm-based combat is playful and fun, but also smart and tactical, making every step feel like the next step in the solution of one giant puzzle. Despite using procedural generation, its semi-randomized map evokes the charms of Hyrule, and inspires the same wonder.

Si su sentido del humor va contigo y te apetece un plataformas sencillo de no más de cuatro hora de duración, Trover Saves The Universe te puede arreglar una tarde de sacarle partido a tus gafas de RV en PC o PS4, pero no esperes acordarte de él al día siguiente.

Forza Horizon 4 cambia de cara una vez más, esta vez vistiéndose con un bonito traje de ladrillos de LEGO. Aunque en realidad no cambia la cara del título completamente, lo cierto es que LEGO Speed Champions ofrece nuevas mecánicas de progresión, un estilo más desenfadado y un buen puñado de horas de juego, que seguro atraerán de vuelta a todos los fans de este juego de conducción de Playground Games, y a un puñado de novatos en estas lides gracias a los muñecos amarillos y sus piezas.

Persona Q2 overstijgt Persona noch Etrian Odyssey. De plot is leuk voor fans van Persona, maar verder weinig bijzonder. Hetzelfde kan gezegd worden voor de kerkers en diens uitdagingen. Q2 is een competente en vermakelijke Dungeon crawler met een toffe Persona-twist, maar daar blijft het ook bij. Dat is op zich helemaal prima, maar het had zo veel meer kunnen zijn.

Venture Kid is absoluut geen hoogvlieger, maar wel een leuk alternatief voor mensen die verlangen naar meer Mega Man-stijl games. De actie voelt solide, de flow van de levels is mooi – zij het wat makkelijk – en de eindbazen zijn leuke exercities in patroonherkenning. Binnen anderhalf uur bereikte ik echter de laatste baas, wat niet erg zou zijn als de herspeelbaarheidsgraad hoger zou liggen. De opties die Venture Kid beschikbaar heeft zijn echter niet genoeg om de aandacht te houden. Venture Kid doet daarmee niets vernieuwends of heel indrukwekkends, maar is een leuke pallet cleanser voor de fan die eens wat anders wil.

Este título es un Crypt of the Necrodancer disfrazado de Zelda y un Zelda vestido de Crypt of the Necromancer. Estamos pues, ante una refrescante aventura que encantará tanto a los fans más acérrimos de la Leyenda Hyliana -si, nos os hagáis los duros y dadle una oportunidad porque lo merece- como aquellos que hayan pasado grandes momentos bailoteando con Crypt of the Necrodancer. Disfrute y horas de diversión perfectas para las tardes de verano que se avecinan.

De personages zijn ontzettend divers en staan verschillende speelstijlen toe, vol enorm belonende combat. Iedere run is anders en het pad dat je inslaat kan afgewisseld worden waar dat voor jou voordelig is. De verleidingen op de weg, de meeste met een bittere nasmaak, zorgen voor flinke opschudding en de tactische afweging om te helen of kaarten te upgraden gaf me hoofdpijn. Slay the Spire laat zien wat het genre kan doen in een game die door uitstekende progressie steeds een nieuwe wortel weet voor te houden.

I'm in love with the concept of the Borderlands 2: Commander Lilith and the Fight for Sanctuary DLC. It’s a novel way to set the stage for Borderlands 3 after seven years of waiting, and it does so in a really fun and interesting way. It works on so many different levels: it gives long-time fans something new, gets lapsed fans excited and gets everyone hyped on Borderlands. The new rainbow rarity, sidequests, and secrets to unlock give it some legs beyond the main story, but more importantly, all of the signature humor, looting, and other Borderlands 2 goodness is intact.

Un commento finale a un gioco basato sulla mente deviata di Justin Roiland potrà essere quasi superfluo per qualsiasi fan di Rick & Morty, ma Trover Saves the Universe riesce comunque a reggersi sulle proprie gambe anche indipendentemente dalla scrittura, che rimane comunque l’elemento più riuscito di questo atipico action-platform. Tra puzzle, combattimenti e salti il gameplay è infatti piacevole anche se in fondo ripetitivo e avaro di sorprese e anche la longevità è limitata, arriverete alla fine del gioco con un po’ di stanchezza dopo uno scontro finale inaspettatamente “noioso”.

Splitgate: Arena Warfare’s portal guns turn what would’ve been a forgettable arena shooter into one of the smartest I’ve played in years. Placing portals gives you endless chances to outthink and outmanoeuvre your opponents, which means you can climb the rankings even if you don’t have the best aim. It’s let down by its drab maps that repeat too often in the first hours, and its current lack of players can make it hard to find an evenly matched game if you haven’t brought your own teams.