IGN

Dead Rising 4 is voor mensen die een niet al te diepgaande, maar vooral luchtige en grappige game willen spelen. De game kent in Frank West een hilarisch hoofdpersonage dat helemaal tot z’n recht komt in een met absurde wapens en krankzinnige vijanden gevulde wereld. Humor en plezier voeren de boventoon, ondanks dat Dead Rising 4 hier en daar een beetje beperkt is.

Die Geschichte von The Last Guardian ist emotional, dramatisch und hat auch herzallerliebste Momente, in denen sich zwischen den beiden Figuren eine echte Freundschaft entwickelt. Es wäre die perfekte, zauberhafte Geschichte zur Weihnachtszeit, die jeder Playstation 4-Besitzer gespielt haben sollte, wenn sich die technischen Schwächen nicht wie eine tiefe, schmerzhafte Wunde durch das gesamte Spiel ziehen würden.

Un gioco cocciuto, inaffidabile, imprevedibile, non solo per merito delle sue idee fuori dal tempo, ma anche per evidentissimi limiti sia nel ritmo, che in alcuni aspetti strutturali (telecamera e interazioni a volte davvero frustranti). Ma anche un gioco monumentale, emozionante e affascinante, proprio come ci si sarebbe aspettati. Forse più coraggioso e testardo di quanto ci si sarebbe mai potuto immaginare.

In generale, l’opera di Capcom Vancouver non offre il fianco a nuove problematiche e migliora o elimina quelle presenti all’esordio su Xbox One (il frame rate su tutte), facendo di Dead Rising 4 un gioco divertente, leggero, da approcciare seguendo il flusso, cercando il caos, il grottesco e il desiderio di affrontare ancora una volta orde di non-morti a bordo di un tosaciclo lanciafiamme bardati con il costume di un Rudolf corazzato.

É uma obra autoral, com uma linguagem e estética próprias, numa indústria definida por critérios métricos e comerciais onde ele dificilmente cabe. Nesse sentido, analisando-o a nível artístico, é uma conquista que merece ser defendida com todas as forças, por quem acha que os videojogos merecem ser mais do que uma receita de gratificação numérica e estimulação sensorial para cumprimento de fantasias másculas.

В глубине души я понимаю, что Dead Rising кому-то нужен. Я не слеп и вижу, что его кто-то ждёт. Я даже вижу положительные отзывы. В конце концов, если сериал, почти не меняясь, дожил до четвёртого выпуска, значит на него есть спрос. Одного не могу понять — почему. Каждый раз надеюсь, что вот сейчас что-то прояснится, вот сейчас станет ясно, в чём «фишка». И каждый раз остаюсь наедине с полным непониманием. Dead Rising остаётся всё той же скучной однообразной игрой.

Мир красивый и интригующий, но на поверку он оказывается пустым и скучным. Геймплей — зрелищный и впечатляющий визуально, при том ограниченный и примитивный. Внимание к мельчайшим деталям во взаимодействиях между персонажами соседствует с халатностью и некомпетентностью в подаче сюжета.

Desde los primeros momentos al cierre de The Last Guardian vivimos un viaje dentro y fuera del juego, dentro conoces, educas y llegas a sentir a ese bendito y gigantesco animal como tuyo. Fuera el viaje es el mismo como jugador, creciendo también con ese aprendizaje.

Sin embargo, a pesar del cariño que baña toda esta producción, no es perfecta ni muchos menos. Es un tipo de juego que puede volverse adictivo, ya que nos empuja más allá de nuestros aparentes límites y por tanto la sensación de recompensa es muy satisfactoria cuando conseguimos superar con éxito cada una de sus pruebas.

Dead Rising 4 es un buen juego y el colofón perfecto para una serie matazombis de lo más loca y divertida. Por desgracia se olvida de ponernos las cosas difíciles, para meternos de lleno en una espiral de destrucción y mamporros. Su campaña no es especialmente épica, ni variada, pero su mundo abierto sí que nos ha conseguido seducir.