IGN

Farpoint ist zwar nicht die große Shooter-Revolution, dafür aber eine kleine: In Kombination mit dem Aim-Controller ist Farpoint der beste Grund, die verstaubte VR-Brille wieder aus der Zockerkiste zu kramen. Befriedigender kann sich der willkürliche Mord an Wesen eines fremden Planeten kaum anfühlen – dem Controller sei’s gedankt. Würde Farpoint auf dieses Feature verzichten, fielen die Defizite des Spiels allerdings schwerer ins Gewicht. Jetzt bleibt nur zu hoffen, dass kommende VR-Spiele ebenfalls von dem Aim-Controller Gebrauch machen. Verdient hätte er es allemal.

Tornare a sfrecciare nel mondo al neon di WipEout è sempre una goduria. Oggi, però, l’effetto inizia un po’ a disperdersi. È probabile che non potesse finire diversamente, contando che stiamo pur sempre parlando di una raccolta di altre raccolte o della riproposizione ripulita e potenziata di un gioco portatile del 2012 (WipEout 2048). WipEout non è più giovane e roboante come vent’anni fa e neanche come dieci, ma il divertimento non manca e Omega Collection ha tanto da offrire.

Un recopilatorio con mucho contenido y horas de diversión, a pesar de que las novedades que aporta son más bien escasas. Se remoza el apartado gráfico de los juegos originales, pero apenas se añade o modifica nada, ni se da una unidad a los tres títulos que recopila (no habría sido demasiado difícil crear un modo de juego que mezclara circuitos de 2048, HD y Fury, creando con ello una pequeña campaña propia). Aún con esas, un título arcade bien realizado y muy recomendable a todos aquellos que disfrutan con la velocidad y la música electrónica.

De Nintendo DS a la generación actual. Un juego eficaz, que no pierde la esencia táctil y que pese a ser extremadamente simple gráficamente, resulta una gran apuesta dentro del género y con buen argumento. Especialmente indicado para todos aquellos que disfruten de títulos sin importar su aspecto gráfico o antigüedad en el planteamiento.

Tekken 7 truly is a hallmark, a fighting game crafted with obvious affection. It strikes a fine balance between accessibility to series newcomers and retaining much of its technical traditions. The soundtrack is an electronic treat, and while the story can at times seem a bit cliche, the fact that it never takes itself too seriously lets it bring in a tremendous amount of flexible character customization. Its dedication to the details helps push it into the position of my favorite fighting game of 2017 so far.

Tekken 7 is een pareltje van een vechtgame en het wachten meer dan waard. De game bevat een goed aantal personages met ieder een andere vechtstijl, waardoor er genoeg te leren is. De story modus en het aanpassen van je poppetje, zorgt ervoor dat je lang zoet kan zijn. Daarnaast is het een heerlijke trip naar het verleden van de franchise. Dit komt door de Mishima-tijdlijn in het verhaal en de toevoeging van content uit vorige delen. Tekken 7 is duidelijk een must buy.

Hoewel Bridge Crew niet per se een game is die je urenlang achter elkaar gaat spelen (meer voor af en toe een missie) door de weinig gevariëerde missies, laat het absoluut zien waar de potentie virtual reality voor bedoeld is en is het door de co-op gameplay een geslaagd concept. Ben je een Star Trek-fan, dan is dit een ervaring die je sowieso niet mag missen. Heb je niks met Star Trek, maar zoek je een nieuwe VR-titel om samen met andere mensen te spelen? Ook dan zit je met Bridge Crew goed.

Warlock’s Tower nos ha enamorado, por su fantástica y simple estética retro y su también simple jugabilidad. Pero muchas veces lo simple es lo que mejor funciona. Los niveles son rápidos de jugar, y si nos equivocamos moriremos y rápidamente se reiniciará el nivel. Esto hace que re-jugar y re-jugar un nivel sea inmediato, apenas se pierden segundos entre intento e intento. Y aquí la prueba y error es parte del encanto del juego. Solo probando y probando se termina averiguando la resolución de cada nivel.

Star Trek: Bridge Crew feels like a promising first draft of a fantastic Trek simulator, but it only goes boldly for a few hours. After the novelty of finally sitting on a beautiful Federation starship bridge wears off and you’ve exhausted the handful of mission types, all that’s left is the goofy physical comedy of messing around with your friends or strangers in VR.

Danger Zone is a simple and barebones game that manages to recapture some of the car-smashing action of the classic Burnout series, but not enough of the joy. Though Burnout’s Crash mode was always the star of the show in those games, it turns out that Road Rage, Burning Lap, etc. defined Burnout just as much as Crash did, as well as its personality.