IGN

Cuphead y Mugman llegan a Nintendo Switch con la firme propuesta de recuperar sus almas y ganarse el cariño de los poseedores de la híbrida. Lo han conseguido. Cuphead es un videojuego superlativo.

Pathway is a small game with big ideas. Sometimes that makes for an excellent adventure, but in this case the two feel out of sync. There are a few outstanding big-picture ideas, like the concept of a procedural road trip with survival mechanics and the thought to blend roguelite elements with tactical-RPG combat: Those ideas really shine when you first start playing, but it becomes very clear over time that each of its core components needs more depth to be as replayable as the games it takes inspiration from.

Anno 1800 is a grind at times, but those moments of “eureka” when I’d figure out production rhythms and layouts that kept me operating in the green were delightful. It toes a difficult line of welcoming strategy gaming novices while also providing gameplay that experienced tacticians can maximize, with a well-crafted story-based campaign adding on to an already tried-and-true sandbox formula.

En líneas generales God’s Trigger hará las delicias de todo amante de los videojuegos de acción en perspectiva cenital que disfruten de unas cuantas dosis de violencia extrema. Sus referencias al audiovisual fantástico enriquecen asombrosamente su experiencia: desde series como Embrujadas (1998-2006) hasta películas como Legión (2010), con la que descubriréis que tiene más lazos de los que aparenta al principio. Además de vestirse con un look de cómic de Garth Ennis que sin duda realza las cantidades ingentes de vísceras que desparramamos a diestro y siniestro.

Labo VR is Nintendo’s most innovative and creative Labo kit to date. It can’t compete with the top-dollar VR available on other platforms and it’s tiring to hold it up to your face for more than an hour at a time, but it still includes plenty of wacky and wonderful Nintendo magic, best exemplified by the Elephant Toy-Con.

Als je van dit genre houdt, dan ben je de komende weken niet meer buiten te vinden. Elke speelsessie loopt zo uren door en voor je het weet is het veel later dan je dacht. Dat is de kracht van Anno 1800. De game houd je bezig zonder te vervelen, speelt soepel en is een aanwinst voor het genre. Tel één, acht, nul en nul bij elkaar op, en dan komen we toch tot een negen voor deze game.

El port de Hellblade Senua’s Sacrifice para Nintendo Switch dará que hablar. Llega a la híbrida para ofrecernos un profundo y angustioso viaje a la mente de Senua a cambio de sacrificios técnicos. Un sacrificio que bien merece la pena.

Leg de Xbox One-versie van Cuphead naast die van de Switch en je ziet simpelweg geen verschil. Op het gebied van graphics en gameplay is dit uiteraard geweldig, maar ergens is het jammer dat er geen exclusieve content is toegevoegd aan deze versie. Hopelijk is dit het begin van meer samenwerkingen tussen Microsoft en Nintendo, want persoonlijk kan ik niet wachten om andere games nogmaals te spelen alleen deze keer in handheld mode.

Geen typische 'abracadabra spreuken', maar jij die als Wizard echte spreuken kan opwekken doormiddel van verschillende handbewegingen. Het is zeker geen spel die mijn aandacht meteen trok, maar toen ik er eenmaal inzat, kwam ik er moeilijk van af. Voor iemand die geen grote fan is van avonturen-games, heeft The Wizards me wel overtuigd om het vaker uit te proberen.

De nieuwe developer wijzigt de EDF-formule nauwelijks, maar voegt er vooral mooie dingen aan toe. Alles dat Sandlot al goed deed in voorgaande games, is aanwezig - maar dan mooier, beter gestroomlijnd, en met meer strategie. Iron Rain viert de pulpy kwaliteiten van de reeks B-titels, maar voor het eerst oogt en speelt een Earth Defence Force als meer dan dat. Het blijft simpele, repetitieve onzin. Toch zijn er maar weinig games die dergelijke onzin met zoveel charme en lol tot leven brengen.