IGN

Maneater acaba por ser uma agradável surpresa dentro de um mercado definido pela previsibilidade, mas que ainda assim não chega para alcançar o estatuto de estrela dos oceanos. Foca-se no elemento “diversão” e esquece-se da variedade de conteúdo que é disponibilizada, o que poderá ser um problema depois de algumas horas de jogo. Apresenta ainda um mundo rico em detalhes, sempre com um narrador hilariante a acompanhar-nos.

Those Who Remain se presenta como una de las aventuras de terror en primera persona más genéricas del año y no consigue ser fácil de recomendar cuando hay tantísimas obras apostando por ideas similares con una mejor ejecución.

I'm not angry with Crucible, just weary and disappointed. Its ambitious marriage of PvE and PvP has resulted in a whole that's less than the sum of its parts, especially thanks to the awful match pacing and agonizing respawn system that smashed my patience against a concrete wall. With continued support, it might evolve into something decent, but the underlying issues will take a massive overhaul to remedy.

Xenoblade Chronicles: Definitive Edition is the remaster that this respected JRPG deserves, even when it feels like it doesn’t go far enough in places. Eight years later, some of its customization systems and an overly grindy structure certainly haven’t aged well, but its story and combat are just as great as ever.

Deze Switch-port van een haast tien jaar oude game draagt met eer de titel van Definitive Edition. Xenoblade Chronicles is in zichzelf al een geweldige RPG met fijne combat, memorabele personages en een gigantische wereld. Maar bovenal is Xenoblade Chronicles een RPG die wil dat de speler het naar zijn zin heeft en daarmee erg gebruiksvriendelijk en een echte aanrader voor nieuwkomers, zonder te gemakkelijk te zijn.

Xenoblade Chronicles: Definitive Edition é essencial para aqueles que não tiveram oportunidade de jogar o original ou são fãs de RPGs com uma história soberba. Existem problemas ligeiros que acabam por tornar a experiência pior, com a resolução a ser o maior deles, crucificando a beleza imposta nas melhorias visuais feitas ao jogo. Ainda assim, esta é a melhor versão possível do início de uma bela saga que sem dúvida merece mais atenção, e que certamente vos vai apaixonar.

Maneater is een ontzettende B-titel - en dat omarmt het volledig. Technisch gezien is het niet de meest indrukwekkende game. Het repetitieve, oppervlakkige gevechtssysteem heeft ook zeker ruimte voor verbetering. Maar met alle shlocky charme, rake humor en de absurde machtsfantasie die Maneater biedt, is het moeilijk om het zijn tekortkomingen echt kwalijk te nemen.

Dat is wat mij betreft waar deze game uitblinkt. Het is heerlijk om even een uurtje samen met iemand door een aantal levels te rennen zonder je echt druk te hoeven maken om je skills. Het is bijna rustgevend om de verschillende vierkante mobs om te leggen in de hoop op een goed nieuw item. Wat mij betreft maakt het dan niet uit dat het verhaal heel dun is, want met een prijskaartje van 20 euro voor de base game of 30 euro voor de hero edition, is Minecraft: Dungeons stiekem gewoon een hele leuke game.

La storia è un buffo pretesto per saltare da un bioma all’altro, e il sistema di gioco è pulito ed essenziale. Allo stato attuale delle cose, il gioco è piuttosto limitato nei contenuti, specialmente se si affronta l’esperienza soltanto come giocatore singolo – le cose potrebbero comunque cambiare nei prossimi mesi, con l’arrivo di contenuti extra.

Wildfire è un indie assai gradevole che funziona grazie a un gameplay consapevole dei propri mezzi, intuitivo e ragionato allo stesso tempo ma mai frustrante. In alcuni frangenti si possono scorgere i limiti della produzione targata Sneaky Bastards, ma la promozione è più che meritata.